بیام .ولی حالا اومدم  که یه مطلب جدید بیزارم

که جزاز خاطراتم است امید وارم که بهره ای ببرید

ونظر هم یادتون نره

 سال۲۰۰۹ میلادی درکشوری غریب مسکن گزیده ام. آسمان رنگ دیگری به خود گرفته.می گویندآسمان همه جاآبی است،ولی من معتقدم که آسمان همه جایگ رنگ نیست،بعضی جا هارنگ غم به خود گرفته وگاهی هم بی رنگ بی رنگ وشاید بی احساس.ولی گاهی هم رنگ زندگی دوباره وشادی را به خود می گیرد.ولی افسوس، آری افسوس که گذشت آنروزها.آسمان بلند بالای سرمن رنگ تیره ای به خود گرفته وباتمام وجود مایل است ازته دل ببارد.آر،زندگی من باچرخشی فلک درگردش است تا شاید کوکبش با ستاره ای اقبال قرین سازد.ولی فایده ای ندارد،چون غبار اندوه ازروی شهر غریب کنار نمی رود وهر لحظه بیشتر وبیشتر می شود وغم ازدل آسمان چون ریکهای روان همه جا می نشیند گرچه بوی گلهای محمدی رابا خود دارد،ولی خاک زبان یکرنگی وبی ریای اش را ازدست داده آره،این میان جای راستی وصداقت خالی است.به کجا می توانم بگریزم؟

                                         سلام دوستان عزیز  کلبه عاشق خیلی معزرت میخاهم که 

                                        تو این چند مدت نتونیستم آپ جدید بیگزارم چون یه سری

                                             مشکلاتی که داشتم نمیتونیستم بیام سر بیزنم و

                                             امید وارم که آپ که گذاشتم خوشتون آمده باشه

                                                                      نظر یادتون نره

چشمای مغرورش هیچوقت از یادم نمیره .
رنگ چشاش آبی بود .
رنگ آسمونی که ظهر تابستون داره . داغ داغ…
وقتی موهای طلاییشو شونه می کرد دوست داشتم دستامو زیر موهاش بگیرم
مبادا که یه تار مو از سرش کم بشه .
دوستش داشتم .
لباش همیشه سرخ بود .
مثل گل سرخ حیاط . مثل یه غنچه …
وقتی می خندید و دندونای سفیدش بیرون می زد اونقدرمعصوم و دوست داشتنی می شد که اشک توی چشمام جمع میشد.
دوست داشتم فقط بهش نگاه کنم .
دیوونم کرده بود .
اونم دیوونه بود .
مثل بچه ها هر کاری می خواست می کرد .
دوست داشت من به لباش روژ لب بمالم .
می دونست وقتی نگام می کنه دستام می لرزه .
اونوقت دور لباش هم قرمز می شد .
بعد می خندید . می خندید و…
منم اشک تو چشام جمع میشد .
صدای خنده اش آهنگ خاصی داشت .
قدش یه کم از من کوتاه تر بود .
وقتی می خواست بوسش کنم ٫
چشماشو میبست ٫
سرشو بالا می گرفت ٫
لباشو غنچه می کرد ٫
دستاشو پشت سرش می گرفت و منتظر می موند .
من نگاش می کردم .
اونقدر نگاش می کردم تا چشاشو باز می کرد .
تا می خواست لباشو باز کنه و حرفی بزنه ٫
لبامو می ذاشتم روی لبش .
داغ بود .

لطفا برای خواندن بقيه اين داستان زيبا به بخش ادامه مطلب مراجعه كنيد

هر چند رفته ای و دل از ما گسسته ای

  پیوسته پیش چشم خیالم نشسته ای

 نرگس از ملامت چشمش چه دیده ای

کاینسان به بزم شادِ چمن سر شکسته ای؟

با من مبند عهد که، چون پیچ های باغ

هر جا رسیده، رشته ی پیوند بسته ای

از من به سوی دشمن من راه جسته ای

  نوری و در بلور دل من شکسته ای

دیگر نگاه گرم تو را تاب فتنه نیست-

من نیز بند مهر تو بُبْریده ام ز پای

تنها گمان مبر که تو زین دام رسته ای

سیمین! ز عشق رسته ای اما فسرده ای

آن اخگری کز آتش سوزنده جَسته ای

 این نگاهی که آفتاب صفت  

کسی که عشق می کارد اشک درو می کند (پلين

                  
عشق اجازه نمی دهد هيچ عيبی را ببينيم (ارسطو

عشق تنها مرضی است که بيمار از آن لذت می برد (افلاطون

عشق عذاب است اما محروم بودن از آن مرگ است (شکسپير

سرنوشت انسان را تنها محبت معلوم می کند و بس...( شکسپیر

انسان به عشق مانند نیاز موجودات زنده است به افتاب(آلفونس دو 

               دردادگاه  عشق... قسمم قلبم بود وکیلم دلم وحضار

                            جمعی از عاشقان و دلسوختگان.

         قاضی نامم را بلند خواند وگناهم رادوست داشتن تو إ علام کرد

                        و پس محکوم شدم به تنهای و مرگ..

    کنار چوبه ائ دار ازمن خواستند تا آخرین خواسته ام را بگویم ومن گفتم:

              به تو بگویند ....دوستت دارم.... دوستتدارم....دوستتدارم 

                                      چونان مه

                     که تن سبز تپه هارا زخمی نمی کند 

              تن من نیز حتا خراشی برتو به جای نمی گذارد.

                         ازپنجره در سیاهی را  می بینم. 

                         کودکان را که می آیند و می روند

                              -چنان نیزه های بی هدف -

                                     وزنجیر های ازبرف

                     اگر من وتو یکی شویم عشق راستی مان

                                 ردی به جای نمی گذارد

                               وگم می شود در آغوش مان؛

                             چون ستار ای در کنار خورشید.

                                   به مکثِ برگی می ماند

                               - هنگام فرو افتادن از درخت -

              مکثِ سر تو بر سینه ای من ودستان من بر گیسوان تو.

                          چه بسیار شبها که در فراقِ فروغ

                    مهتابی  و سوسوی ستاره ای سپری  شدند

                  پس مانیز می توانیم دور از هم انتظار کشیدن را.

.

                        دیوانه وار عاشقت شدم چرا که

                     مهربانیرا دروجودت دیدم با چشمانت

                وچود م را دگر گون ساختی واگر تو نبو دی

         هر گیز عاشق نمی شدم نه تو ازعشق من دست

       میکشی ونه  قلب من ازعشقت روی گردان می شود

       سوگند که وجود تو درسر نوشت من نوشته شده است 

ای عشق من نگار من            تویگل بها ر من

                      به  من بگو دوستت  دارم

                        ستار ه ای  شبهای من

                            دنیا به این بزرگی   

          به تو برام یه زندونه         دلم از دست تو  

                    به خداپریشو نه   پریشو نه   

   توشهر عشق و عاشقی          یه دنیا آوازه داری  

   هر لحظ ه ائ  به  مثل  من      بهانه ائ تازه داری 

                           نمی تونم ویلیت کنم

                                  بیرون ازین دلت کنم        

        آخه تورو  دوستت دارم       مگه من گنا هکا رم 

                   شبی از پشت یک تنهای نمناک وبارانی

             تورا بالهجه ای گلهای نیلوفر               صداکردم

  تمام شب برای با طراوت ماندن باغ قشنگ ارزوهایت  دعاکردم

     پس ازیک جستوجوی نقره ایی درکوچه های آبی احساس

    تورا ازبین گلهایی که در تنها ییم روید با حسرت      جداکردم

          و تو در پاسخی آبی ترین موج تمنای دلم گفتی :

           دلم حیران وسر گردان چشمانی است رو یای 

                ومن تنها برای دیدن زیبای آن چشم سیاهت 

           تورا دردشتی ازتنهای وحسرت        رها کردم

      همین بود ارین حرفت ومن بعد ازعبورتلخ وغمگینت

       حریم چشمهایم را بروی اشکی ازجنس غروب

                 ساکت و نارنجی خورشید        وا کردم  

                نمی دانم چرا رفتی؟ نمیدانم چرا شاید   خطا کردم

                      وتو بی آنکه فکر غربت چشمان من 

                        نمی دانم کجا؟ تا کی؟ برای چه؟

            ولی رفتی وبعد ازرفتنت  باران چه معصومانه میبارید

                 وبعد ازرفتنت یک قلب دریایی ترک برداشت

          وبعد ازرفتنت رسم نوازش  درغمی  خاکستری گم شد

      وگنجشکی که هرروز ازکنار پنجره با مهربانی دانه برمیداشت

                       تمام بالهایش غرق دراندوه غربت شد

               وبعد ازرفتن توآسمان چشمهایم خیس باران بود

            وبعد ازرفتنت انگار کسی حس کرد من بی تو هزاران

                               بار در هر لحظه خواهم مرد

       کسی حس کرد من بی تو تمام هستیم ازدست خواهدرفت

                           وبعد ازرفتنت دریا چه بغضی کرد 

                     کسی فهمید  تونام مرا ازیاد خواهی برد

       ومن با آنکه میدانم توهرگز یاد من را با عبور خود نخواهی برد

                   هنوز آشفته ای چشمان زیبای توام برگرد!

                ببین که سر نوشت انتظار من چه خواهد شد

                  وبعد از اینهمه طوفان و وهم وپرسش وتردید

                     کسی ازپشت قاب پنجره آرام وزیبا گفت:

                        تو هم در پاسخ این بی وفای ها بگو

                         درراه عشق وانتخاب آن خطا کردم

                  ومن در حالتی ما بین اشک وحسرت وتردید

                     کنارانتظاری که بدون پاسخ وسردست

                     ومن در اوج پاییزی ترین ویرانی یک دل

                  میان غصه ای ازجنس بغض کوچک یک ابر

                نمی دانم چرا؟شاید به رسم پروانگی مان باز

         برای شادی وخوشبختی باغ قشنگ آرزوهایت   دعا کردم

شعر ازمریم حیدر زاده

              منو تنها نزار    روقلبم پانزار 

                   میونه عاشقا   منو کنار نزار   

آیا

                                 درلعل لبت گرچه حیات دو جهان است 

                                حسن  تو سرا پابه خدا آفت جان است  

                د هانش چشمه آب  حیا ته        لبان نا زو کش قندو  نباته

               ولی دیدار اوکی باشه حاصل     همی دانم که جز‌ءمشکلاته

چشم تو بهری تماشاست اگر بگزارند                       

                          وتماشای تو زیباست اگر بگزارد                                                                       

   دل آوارئ من این همه آواره مگرد                                                                         

خانه دوست همین جاست اگر بگزارند                                                             

من از اظهار نظرهای دلم فهمیدم                                                                         

اگر عشق هم صاحب فتواست   بکزارند                                                                                                                          

غضب آلوده نگاهم میکند این مردم                                       

دل من مال شماهاست اگربگزارند                             

 این روزا درد عاشقا فقد غم ندیدنه 

مشکل بی ستاره ها یه کم ستاره چیدنه

این روزا کارگلدو ناازشبنمی ترشدنه

آرزوئ شقا یقا یه شب کبوتر  بودنه

این روزا کار آدما تو انتظار گزشتنه

ساده ترین بهانه شون از هم  خبر نداشتنه

این روزا سهم عاشقا غصه و بی وفا ییه

جرم تموم شان فقد لذت آشناییه

این روزا درد آدما فقد غم بی کسییه

زندگی شون حاصلی از حصرت ودلوا پسییه

این روزا دوستا باهم دیگه رفاقت ندارن

یه وقتا توی زندگی همد یگرو جا میزارن  

                روساحل سرخ دلت اسم کسی رو حک نکن

            به اینکه من دوستت دارم حتا یه لحظه شک نکن

من پذيرفتم که عشق افسانه است  ...    اين دل درد آشنا ديوانه است

 مي روم شايد فراموشت کنم      ...     با فراموشي هم آغوشت کنم

مي روم از رفتن من شاد باش      ...       از عذاب ديدنم آزادباش

 گر چه تو تنها تر از ما مي روي     ...      آرزو دارم ولي عاشق شوي

 آرزو دارم بفهمي درد را          ...          تلخي بر خوردهاي سرد را

                               عمریه بغض سنگین راه گلون مو بسته

بی تو خاموش کوچه ی مهتابی ما
ﮐس نداند خبری از شب بی خوابی ما
سقفی از دود سیه بر سر ما خیمه زدست
آسمانا چه شد آن منظره آبی ما
گرد ما کهنه حصاری ز جگن های غم است
کو نسیمی که وزد بر دل مردابی ما
چه توان کرد که از ابر سیه پیدا نیست
روز خورشیدی ما و شب مهتابی ما

عشق رو نمی شه بایه شاخه گل مقایسه کرد
ولی میشه عشق رو با یه شاخه گل اثبات کرد

تو چون  واژئی نیلوفری  رنگ در  دفترچه ائ  دل  ماندگاری

اگر شهر نگاهت فرصتی داشت به یادم باش در هر روزگاری